تحقیق بررسی وضعیت سرمایه اجتماعی در شهر تهران با تاکید بر شبکه سازی

سلام  و عرض ادب خدمت کاربران سایت بانک مقاله در این تحقیق ابتدا به بررسی وضعیت سرمایه اجتماعی در شهر تهران می‌پردازیم و حدود و ثغور عناصر آن و سرمایه اجتماعی کل را مشخص نمایم. سپس به بررسی عناصر مهم سرمایه اجتماعی یعنی شبکه‌های تعاملی (درون گروهی و بین گروهی) می­پردازیم؛ و در نهایت سعی می‌کنیم ارتباط این دو را با هم مشخص نماییم. برای رسیدن به اهداف این پژوهش سعی می‌کنیم که در راستای پاسخگویی به سوالات ذیل حرکت نماییم:

۱- وضعیت سرمایه اجتماعی و عناصر تشکیل دهنده آن در شهر تهران چگونه است؟
۲-آیا سرمایه اجتماعی در پهنه‌های اقتصادی- اجتماعی متفاوت (شمال، جنوب و مرکز) شهر تهران به یک صورت است؟
۳-وضعیت شبکه تعاملی (روابط درون گروهی و میان گروهی) در شهر تهران به چه صورتی است؟
۴- چه ارتباطی میان شبکه‌های تعاملی و سرمایه اجتماعی در شهر تهران وجود دارد؟
۵-شهرداری تهران چگونه می‌تواند ظرفیت‌های سرمایه اجتماعی را افزایش دهد؟

عنوان تحقیق شناسایی ظرفیت‌های سرمایه اجتماعی با تاکید بر شبکه سازی در تهران

مقدمه و بیان مسئله:

تهران شهر چندین هزار نفری دوره ناصری در ظرف یک سده به شهری با بیش از ده میلیون نفر جمعیت تبدیل شده است و «پیش بینی می‌شود تا سال ۱۳۹۳ هجری شمسی (۲۰۱۵ میلادی) به سیزدهمین شهر پرجمعیت جهان تبدیل می‌شود» (پالن، ۲۰۰۲). این شهر تحولات اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و جمعیتی عمیقی را پشت سر گذاشته است (نگاه کنید به شهری ۱۳۵۷؛ حبیبی ۱۳۸۷؛ بیگی ۱۳۶۲؛ کریمان ۱۳۶۸؛ نجمی ۱۳۴۸) به گونه‌ای که اثری از اجتماعات و شبکه‌های اجتماعی سنتی آن باقی نمانده است.

مهاجرت‌های پی در پی و نامنظم بافت اجتماعی این شهر را به گونه‌ای سازماندهی نموده است که هیچ محله یکپارچه و منسجم همراه با هویت خاصی در آن پیدا نمی‌شود (برای آگاهی بیشتر نک به مدنی پور، ۱۳۷۷).همه کس در همه جای شهر حضور دارد. اجتماعات قومی، دینی و قبیله‌ای در شهر تهران به چشم نمی‌خورد. علاوه بر این، اثری از محلات قدیمی (سنگلج، عودلاجان، …) نیز به جای نمانده است. بدین ترتیب گمنامی و غریبگی در شهر تهران در حد بسیار بالایی است.این مطلب فقط مربوط به نامکان‌ها و یا فضاهای سیال نیست بلکه عمده محلات این شهر را نیز در برگرفته است.

 

شناسایی ظرفیت‌های سرمایه اجتماعی

شناسایی ظرفیت‌های سرمایه اجتماعی

 

«تفکیک و جدایی گزینی در تهران در حد خانواده و فرد است» (مدنی پور، ۱۳۷۷). تفکیک فزاینده و پراکندگی شهری عامل موثری در کاهش سرمایه اجتماعی است از نظر پاتنام (۲۰۰۰) «پراکندگی اجتماعی سبب می‌شود که بیشتر وقت افراد صرف رفت و آمد از محل کار به منزل شود و عمدتاً در درون اتومبیل بگذرد. از طرف دیگر، در این شرایط رسانه‌های دیجیتال جدید بخش عظیمی از وقت انسان را به خود اختصاص می دهند و بدین دلیل بستگی‌های اجتماعی کم و کمتر می‌شود». در چنین شرایطی مؤلفه‌های تسهیل گر در روابط اجتماعی که بتوانند در میان گمنامی و گستردگی همچون یک چسب اجتماعی روابط منزوی و تک افتاده را گرد هم آورند نقش موثری خواهند داشت. یکی از این موارد سرمایه اجتماعی است.

«سرمایه اجتماعی در روابط میان افراد تجسم می‌یابد و موقعی به وجود می‌آید که روابط میان افراد به شیوه‌ای دگرگون می‌شود که کنش را تسهیل نماید» (کلمن، ۱۳۷۷: ۴۶۵). این مفهوم در دهه ۹۰ در مباحثات اجتماعی و سیاسی رواج فزاینده‌ای یافته است. اما این مفهوم در مطالعات شهری سابقه بیشتری دارد و در دهه ۶۰ توسط جین جیکوبز به‌کار رفت. رونق سرمایه اجتماعی حکایت از افزایش سطح آگاهی محافل سیاست‌گذاری و دانشگاهی از ارزش واقعی مردم دارد. یعنی مردم در زندگی روزمره چگونه باهم ارتباط دارند (ارتباط محلی در خانواده‌ها و گروه‌های کاری و شغلی، نه صرفاً به‌عنوان خریداران و فروشندگان و شهروندان).

مراحل خرید فایل دانلودی
اگر محصول را می پسندید لطفا آنرا به اشتراک بگذارید.

دیدگاهی بنویسید

13 + چهار =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

0